زبان دارم، ولی خاموش خاموش

سخن دارم، ولی بیگانه با گوش

               نه خوانندم،

                           نه پرسندم،

                                        نه جویند

چه هستم؟

یاد از خاطر فراموش!

تو

غمت را به که خواهی گفت؟

به رفیقی که غمش از تو گرانبارترست؟

به شب تیره؟

به دیوار؟

به دشت؟

یا به تنهایی - کز جان تو بیزارترست-؟

کوه، فریادت را

به تو پس خواهد داد

هرگز این درد گران را نتوان گفت به کوه...

در شب مهتاب بگذر

از دل مردابها

وندرآن آینه،

عکس ماه تنها را ببین...

حیف از تو ای مهتاب شهریور

که ناچار باید بر این ویرانه ی محزون بتابی

وز هر کجا گیری سراغ زندگی را

افسوس،

ای مهتاب شهریور

نیابی...

اینجا چرا می تابی؟

ای مهتاب برگرد...

این کهنه گورستان غمگین دیدنی نیست!

پشت این نقاب خنده

پشت این نگاه شاد

چهره ی خموش دختر دیگری ست!

دختر دیگری که سالهای سال

در سکوت و انزوای محض

بی امید بی امید بی امید

زیسته

دختر دیگری که پشت این نقاب خنده

هر زمان به هربهانه

با تمام قلب خود گریسته!

دختر خسته ای که دیدگان او

قصه گوی غصه های بی صداست...

پشت این نقاب خنده

بانگ تازیانه می رسد به گوش:

صبر! صبر! صبر!...

کاش میشد،این نگاه غوطه ور در میان اشک را

بر جهان دیگری نثار کرد!

کاش میشد،این دل فسرده

- بی بهاتر از تمام سکه های قلب را -

زیر آسمان دیگری غمار کرد!

با که بگویم این سخن،که درد دیگریست

از مصاف خود گریختن!

این شکسته ی صبور را

در کجا پناه می دهید؟!

ای شما! که دل به گفته های من سپرده اید

اين همه به آسمان نگاه كرديم وندانستيم

ماه نقطه آخر خط است!

و اين هواي كوچك، دل شوره هايمان را جا نمي دهد ديگر...

نمي دانم به جاي كدامين واژه سكوت را جايگزين كرده ام

و به جاي كدامين غصه تمام رنجها و دردها را در كوله بارم

ذخيره كردم و با خود ميبرم

به هواي كدامين نگاه و كدامين ديدار چشمهايم را بسته ام!

و در جاده ي بي سر و ته زندگي قدم مي گذارم تنها...

در اين تنهايي عميقي كه به اندازه همه ي تنهايي خدا عميق است

كه حتي دستهاي فرشته هاي خداهم به آن نمي رسد...

که جز نگاه پریشان او درین ایام،

در آن ماه کسی ست،

چون من، نشسته کنار دریچه تنهایی

دل گداخته ای، جان ناشکیبایی

در آن ماه من احساس می کنم

 گوش می کند!

با من اگر درد تمامی دنیاست

 
واسه پرپر زدنم گریه نکن

 
واسه ویرون شدنم گریه نکن

 
واسه من گریه نکن

قصه ی بودن من

حدیث برگی در باد

 
طعم تنهایی من

 
به تلخی یه فریاد

اگه با من غربت

همه غمزده هاست

اگه هر شکستنم

یه شکست بی صداست

واسه پرپر زدنم گریه نکن

واسه ویرون شدنم گریه نکن

واسه من گریه نکن

اگه با من سکوت یه تک درخت تنهاست

 
بعد من خاطره هام ترانه ی عاشق هاست

 
رفتنم مرثیه ی قدیمی رفتن نیست

بر آن بام

آن کاج،

آن نسترن،

بجز بازی برف خاموش، نیست.

من از برف خاموش، خاموش تر!

نه برف، این غبار فراموشی ست.

من اینجا، درین پرده پرده غبار

شوم لحظه لحظه، فراموش تر...

هم آوای برف است خاموشی ام

پس پرده های فراموشی ام...

ببار ای سپیدی،

ببار ای سپید!

مگر ناپدیدم کنی!

ناپدید...

خیلی سخته وقت رفتن حس کنی تنهاترینی

وقتی پشت سر یه سایه ام واسه بدرقت نبینی...

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم

 بی تو من اسیر دست

آرزو های محالم یاد من نبودی

غیر تو که دوری از من دل به هیچ کسی نبستم

هم ترانه یاد من باش بی بهانه یاد من باش

دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست

بخاطر قطرات اشکی که ميدانم

 بر سر مزارم خواهی ريخت

یك نفر از من می پرسید

 چرا نگاه هایت انقدر غمگین است ؟

چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است ؟

اما افسوس ... هیچ كس نبود

همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره

آنان که علی را خدای خود پندارند،

کفرش به کنار...

عجب خدائی دارند!

غم واندوه یار من باشد

تو به اندوه و غم چرایی یار؟

من که بیدارم، از جدائی توست

تو چرایی به نیمه شب بیدار؟

ماه من از حدیث غم بگذر

وین حکایت به عاشقان بگذار...

روی بوم نقاشی

دخترک عکسی کشید

عکس ِ یه ماه

ماهی که دلش تپید

دخترک خنده کشید

رو لبای آسمون

آسمون دلش گرفت

صورتِ ماه پرید

دخترک اشک کشید

تو چشای آسمون

آسمون ابری نداشت

از چشاش، دلی چکید

دخترک خدا کشید

یه خدای مهربون

واسه ی خودش کشید

دخترک خداشو داشت

اما جائی توی بوم

واسه این خدا نداشت

دخترک یه دل کشید

دلی که یه بار تپید

رفت و خداشو این بار

توی دلِ اون ماه کشید

خدای من جا مونده از پرواز منم

کی میشه وقت هجرتم

دلم می خواد پر بزنم...

در پایان بودن بی تو

تنها به تو می اندیشم که